Hoofdartikel

Asiel baart architecturale parel.

3 min ontdekkings-tijd

Halfweg vorige eeuw, een andere wereld, met nog welig tierende politieke dictaturen ter rechter en linker zijde, zijn bevlogen mensen op de vlucht. Zo ook architect Oscar Niemeyer. Nochtans boogt Niemeyer op dat ogenblik reeds op een imposante reputatie.  In 1956 krijgt hij de opdracht van de president om een nieuwe stad te bouwen: Brasilia. Hij kiest voor een moderne  urbanisatie met de ruwheid van beton geboetseerd naar een zacht golvend geheel. Zijn handelsmerk.

In 1964 maakt een militaire coup echter een einde aan zijn dromen en geëngageerde futuristische bouwvisie. Via een tentoonstelling over zijn werk in het Louvre, belandt Niemeyer in 1966  in Frankrijk en vestigt zich daar. Hij geniet de gastvrijheid en steun van André Malraux, schrijver en toenmalig minister van cultuur.

In datzelfde jaar behaalt de PCF, de communistische partij Frankrijk, bij de verkiezingen een monsterscore met bijna 23%. Ze wordt de tweede partij in Frankrijk. Tijd om een nieuw, ambitieus hoofdkwartier te zoeken. En zo vinden Niemeyer en de PCF elkaar.

Niemeyer tovert met enkele eenvoudige potloodlijnen een eerste droom. Die droom wordt een opdracht en samen met drie Franse collega’s architecten gaan ze aan de slag. De locatie wordt het 19de arrondissement, het startpunt van – hoe kan het ook anders – onze “Route des Barricades”.  Meteen zie je de grote golvende façade in glas, met daarvoor een witte koepel. De glazen gevel , zes hoog, is als een traag wapperende vlag, transparant en reflecterend . De witte koepel nodigt je uit om onder een zacht dalende luifel je entree te maken. Je komt terecht in een gebouw waar opnieuw het brute beton overweegt. De naakte coffragelijnen zijn ook de muurbekleding. Verder maken de typisch golvende bewegingen het geheel sierlijk en speels.

Niemeyer zegt: “ ik ben aangetrokken tot vrij vloeiende sensuele curves, zoals ik die zie in bergen, rivieren en het vrouwelijk lichaam”.

In 1971 neemt de PCF  intrek in haar “ vrouwelijke “ zetel. In 1980 was ook de “ parel” van het geheel af: de congresruimte, ontworpen als één reusachtige, lichte koepel, met een ongelooflijke akoestiek. Duizenden aluminium lamellen laten er als reflecterende vlindervleugels het licht op een diffuse en zachte manier over de toehoorders neerdalen. Het heeft iets sacraal. Hoeveel maal we hier ook al stonden, we zijn steeds opnieuw diep onder de indruk.

Bij nieuwe verkiezingen in 2007 is de PCF echter nog goed voor 2% van de stemmen en het gebouw kost handenvol geld. De tering moet naar de nering gezet. Etages worden verhuurd en het gebouw wordt opengesteld voor derden. In datzelfde jaar wordt het ook uitgeroepen tot beschermd monument. Onder de naam “ Espace Niemeyer” kijkt het vandaag een nieuwe toekomst tegemoet.  Deze ruimte wordt immers druk gesolliciteerd als locatie voor modeshows, filmopnames, concerten…Grote namen als Dries van Noten, Dior, Prada, Benoit van Poelvoorde, Björk…schakelen het gebouw in voor hun shows en creaties. Onze goede vriend Gérard Fournier, Directeur van de Espace Niemeyer  en Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres, en boven op de foto ,besluit : “Ce lieu es unanimement reconnu  comme la quintessence de l’art d’ Oscar Niemeyer en Europe, c’est l’image de l’humanité”.

Ontdek het samen met ons op onze “Route des Barricades”.

(KLIK HIER EN GA TERUG NAAR OVERZICHT : PARIJS LEEFT – DEEL 1)