All posts filed under: Artikel

Liefde en haat, parfum en geld of het pittige kantje van Coco Chanel

In de Rue Cambon 31, in de schaduw van de Place Vendôme, betreden we met ons kleine groepje de “Ateliers Chanel”.  Hier werkt Coco het grootste deel van haar turbulente leven. Wonen doet ze  aan de overkant, in het Ritz. Ze sterft er ook, op 10 januari 1971. Omzet 2017: 10 miljard dollar In 2017 draait Chanel Inc een omzet van 9,62 miljard dollar. De winst komt uit op 1,79 miljard dollar. Een groei van 16% tegenover het vorige jaar. En dat is sinds jaren zo. Op de vraag ‘wie zijn de gelukkige eigenaars van Chanel Inc?’ krijgen wij steeds dezelfde gissingen: LVMH? Kering ? Hermès ? Neen… !  De gelukkige eigenaars van dit zeer discrete familiebedrijf zijn de broers Alain en Gérard Wertheimer, de kleinkinderen van mede-stichter Pierre Wertheimer.  Zij twee, en niemand anders. Het is vooral dank zij Alain, die in 1974 de touwtjes in handen neemt, dat het bedrijf evolueert van een parfum- en haute couturebedrijf naar een heus luxe-imperium. Met naast Chanel, ook de merken Holland & Holland (jachtgeweren), Erès (badpakken) en Bell&Ross …

Lees: “A Certain Idea of France, The Life of Charles de Gaulle”

Julian Jackson, prof geschiedenis aan de Queen Mary University, London, schreef gelukkig geen nieuwe hagiografie. Dank zij toegang tot nieuwe bronnen, privé correspondentie en indrukwekkende research, krijg je ook nieuwe kanten van Le Général te zien. De ‘Grote Daden’ kent iedereen: krijgsgevangene in WOI, redder van Frankrijk in WOII, pain in the ass van Amerika en Engeland en hun pogingen tot hegemonie over Europa, de Algerijnse onafhankelijkheidskwestie en zoveel meer… die komen uitgebreid aan bod. Maar… dit boek ontroert af en toe door de kleine daden van deze grote man. Zo wist ik niets van Anne, zijn dochtertje met het syndroom van Down, dat hij in zijn hart had gesloten. Of van zijn altijd en overal respectvolle bejegening van echtgenote Yvonne (voor de fransen ‘Tante Yvonne’) en zijn familie. Of hoe snel hij leerde: na een rampzalig televisiedebuut in 1958 – de Gaulle is de eerste politicus die televisie volop inzet – huurt hij een acteur van de Comédie Française in en laat zich schminken door Charles Koubesserian, de leading make up-artiest, die ook voor …

Een nachtje onder het ex-dak van de Abwehr ?

Eindelijk ! De “Lutetia”, het enige ‘palace hotel’ op de linkeroever, is sinds 12 juli terug open.En hoe! Om de “histoire héroïque” die dit icoon uitademt zelf opnieuw te proeven, drinken we er een in de eclectische Bar Joséphine en geven onze ogen de kost: waw, het Lutetia schittert opnieuw ! Misschien net zoals toen, voor kerstmis 1910. Op de Boulevard Raspail knipt een fiere Aristide Boucicaut, ook eigenaar van Le Bon Marché, het feestlint door en de glorieuze “Belle Epoque” verwelkomt een nieuw paleis met 233 kamers. Goed voorzien cliënteel van overal te lande zijn de eerste gasten. Het Lutetia is dan ook niet zomaar een ‘gebouw’. Boucicaut vertrouwt de opdracht toe aan de architecten Henri Taurin en Louis-Charles Boilau. Deze laatste kennen we ook van Le Palais Chaillot. Het moet immers top zijn. Ze ontwerpen een art déco parel, bouwen met nieuwe materialen als staal en glas en hun “hotel de luxe” gaat als een nieuw oceaanschip voor anker op de mondaine Boulevard.Daar zijn de gasten al: James Joyce, Picasso, Peggy Guggenheim, Joséphine Baker, Antoine de Saint-Exupéry … …

Rue Réaumur, een oase van architectuur

  Dat Parijs onder “ le second Empire” met  Napoleon III en de urbanist Haussmann zich transformeerde van middeleeuwse chaos tot een wereldstad hebben we in andere bijdragen al aangehaald. (link)Urbanisme is één zaak, hoe die straten er dan echt uitzien is soms verbluffend. De Rue Réaumur , te paard tussen het tweede en derde arrondissement, tussen La Bourse en de Arts et Métiers,  is een spectaculair voorbeeld. De straat wordt gerealiseerd tussen 1895 en 1896 en de gebouwen krijgen vorm als resultaat van een architectuurwedstrijd. De eerste wedstrijd op een zo grote schaal. Het is het tijdperk van de nieuwe materialen, de tweede industriële revolutie zorgt op grote schaal voor staal, gietijzer en beton. Hiermee gaan de architecten gaan aan de slag..  Het resultaat is enerzijds een diversiteit aan gebouwen, anderzijds een grote homogeniteit in materialen. Ze zijn helder, beschikken over hoge plafonds en grote ruimtes. Het zijn vooral groothandels, textielhandelaars, pers en banken die zich hier vestigen. Prestige verzekerd in deze hoogtepunten  van moderniteit. Het is dan ook een lust voor het oog …

Barrio Latino: Havana en Eiffel in de Faubourg Saint Antoine

Hier, in de schaduw van de Opéra Bastille, krioelt het van de “impasses” en “passages”: gemoedelijke dorpsstraatjes met kasseien, bloeiende glycines en gevels in geschilderd hout. Absolute rust en stilte, op een steenworp van de razend drukke Place de la Bastille. Onder het Ancien Régime werken in deze buurt vooral meubelmakers, ‘ébenistes’, in hun ateliers. Winkels die goederen uitstallen en verkopen bestaan nog niet. Het is immers bij wet verboden iets te verkopen wat je niet zelf hebt gemaakt. En dus komt iedereen hier gewoon kopen in de talrijke ateliers. Het is uiteindelijk wachten tot in de 19de eeuw vooraleer de eerste ‘maisons de commerce’ opduiken, nieuwe panden, waar produceren en verkopen volledig van elkaar gescheiden zijn. Ze zijn architecturaal zo ingericht, dat ze met hun grote oppervlaktes, verschillende verdiepingen, royale lichtinval en liefst ook een monumentale trap, de verkoop op grote schaal stimuleren. Zo ook “Les Magasins Gouffé Jeune” op de Faubourg Saint Antoine, een gerenommeerde meubelzaak, in 1907 ontworpen door de architecten Lesage en Miltgen. Voor het ijzeren gebinte en de prachtige trap …

De Parijse juwelen processie 

Halfweg 19e eeuw, Napoleon III en Haussmann hebben elkaar al een tijdje gevonden. Parijs herrijst als de nieuwe open “ville lumière” . In de buurt van de Opera Garnier ( 1875) bij de prestigieuze Galeries Lafayette, op de huidige Boulevard Haussmann, vestigt zich in 1905 de eerste Franse bank: de Societé Générale.   In prachtige Art Nouveau geinspireerde stijl zet Architect Jacques Hermant er een imposant  gebouw neer. Een ware ontdekking. We komen binnen en schuiven over de marmeren vloer naar de grote koepelzaal. Een enorme glazen koepel, rustend op metershoge bronzen pijlers, met een visuele overdaad aan kleuren en symbolen overspant de lokettenzaal. De oude “guichets” en “comptoir de bois” zijn nog steeds in gebruik. Omwille van zijn reusachtige ronde vorm, benoemen de insiders dit geheel  “le fromage”. In alle stilte wandelen we er rond en nemen de smeedijzeren en met slangen en eikenbladen versierde trap naar de sous-sol. Daar ligt het echte “geheim”: La Salle des Coffres. Direct voor je zie je de immense glinsterende kluisdeur en de merknaam FICHET. Ja, de slotenmaker met naam en faam tot vandaag, zorgde hier voor een staaltje “onoverwinnelijke” safety. De deur is 2,76m doorsnee, weegt 18 ton en …

Père Lachaise: minder heilig dan je denkt !

Père Lachaise, is ons bekend als de naam van de iconische begraafplaats in Parijs.  Je liep er zeker al rond, op zoek naar het graf van Edith Piaf, Jim Morisson of Oscar Wilde. Wij groeten er vooral enkele markante figuren uit twee eeuwen revoluties.  Het kerkhof ligt dan ook niet voor niets op onze “Route des Barricades”. Maar hoe kwam dit kerkhof aan zijn naam ? Die gaat terug naar François d’Aix de la Chaize, geboren in 1624, in een adellijke entourage. Hij loopt het jezuietenparcours en wordt in 1675 benoemd tot biechtvader van Louis XIV. En een biechtvader had de Zonnekoning hard nodig. Een politiek gearrangeerd huwelijk in 1660 bracht hem aan de arm van Maria Theresia van Oostenrijk. Zo werd de aanspraak op een groot rijk verankerd.  Maar liefde en lust zocht hij bij zijn vele maîtresses. Zo ontstonden talrijke liaisons dangereuses.  Louis deelde oa het liefdesbed met Madame de Montespan en had er zeven kinderen bij. In de paleisgangen liep ook nog Marquise de Maintenon rond, als deugdzaam kindermeisje zorgend voor zijn …