All posts filed under: Hoofdartikel

2 sept 1945: Ho Chi Minh, revolutie made in Paris.

Wie vanaf de Boulevard de la Villette de Rue de Belleville in stapt, betreedt een ander continent. Duizenden nakomelingen van emigranten uit voornamelijk Laos, Vietnam en Cambodja, het voormalige “Indochine”, doen deze wijk bruisen. Andere geuren en kleuren, andere talen alom. Tussen kruidige restaurantjes, uitpuilende klerenwinkels, oosterse voedingszaken en drukke stomerijen, waan je je algauw in Ho Chi Minhstad. Of in Peking, want Chinezen settelen zich hier ook. Hun illustere voorvaderen, Ho Chi Minh, Deng Xiaoping, Zhou Enlai en andere latere kopstukken van de communistische partijen in Zuidoost-Azië, leren hier, in de voormalige arbeidersbuurten van Parijs, de les van revolutie en onafhankelijkheid. Met succes. De volgelingen van Ho, Deng en Zhou gooien enkele decennia later de Japanners, Britten, Fransen en Amerikanen, kortom de ‘koloniale imperialistische overheersers’, succesvol uit de regio. “Le Sadisme Colonial” Wanneer Ho in 1890 geboren wordt hebben de Fransen het huidige  Vietnam opgesplitst in drie ‘staten’: Cochin China (Zuid-Vietnam), Annam (Centraal-Vietnam)en Tonkin (Noord-Vietnam).  Samen met Cambodja en Laos maken ze er iets later ‘Indochine’ van. Frankrijk beheert Indochina via een koloniale administratie waarin de …

Wonderbaarlijke genezingen en miraculeuze transformaties ?

Overdag lijkt het op een ontplofte vuilnisbelt maar is het nog vrij rustig. Maar elke dag, tegen valavond, komt deze mysterieuze plek tot leven. Dan komen de ‘medewerkers’ van Le Grand Coësre, de onbetwiste koning van de Parijse onderwereld, luidruchtig thuis van hun dagtaak. Gebral en getier, scheldpartijen en gekrijs zwellen aan tot een wild tumult. Welig vloeit de drank en inhalige hoeren staan paraat. Welkom in de Cour des Miracles. Miraculeuze transformaties Ze haasten zich naar binnen. Gebochelden, éénbenigen, éénarmigen, lammen, blinden, kreupelen, doofstommen en andere ‘misdeelden van beider geslachten’. Eenmaal op het schemerige binnenhof veegt de zieke moeder haar meelijwekkende ulcera en zweren af, smijt de bultenaar zijn bochel aan de kant en haalt de éénbenige zijn andere tevoorschijn. De kreupele danst met de lamme op de tonen van de schraperige viool van de éénarmige. Die er nu plots twee heeft. De stomme zingt uit volle borst en de blinde kijkt rond waar nog wijn te krijgen is. Het wilde gedoe duurt de hele nacht. Maar bij het ochtendgloren gaat de bultenaar opnieuw …

‘Verbod aan God’ François de Pâris en zijn Saint-Médardkerk

« Duizenden mensen komen naar zijn graf op het kerkhof van Saint-Médard waarbij men niet meer weet of men zich op een kerkhof bevindt of in een theater” tekent Barbier in 1729 op in zijn kronieken over het dagelijks leven in Parijs. Er gebeuren dan ook vreemde dingen op het graf van de vrome diaken François de Pâris. Met dreigende politieke gevolgen. Lodewijk XV grijpt in. Met een verbod aan God.   Hij werkt met zijn handen! De jonge François de Pâris loopt school bij de kanunniken van Sainte-Geneviève, naast de gelijknamige kerk, vandaag het Pantheon. In 1713 treedt hij in het klooster en wijdt zich aan ascese en liefdadigheid. Maar wat François nog het meest onderscheidt: “Il travaille de ses mains!”. Dat betekent niet dat hij geen aandacht schenkt aan de intellectuele disputen binnen de Heilige Kerk. Daar rommelt het opnieuw. Lodewijk XIV heeft net het Edict van Nantes herroepen en daarmee de laatste hugenoten uit het land gejaagd of er rolt al een nieuwe golf van ketterij aan. Deze keer zijn het de jansenisten, …

Dr. Jack en Nurse Toquette

De Amerikaanse chirurg van het American Hospital in Parijs en zijn Franse echtgenote, redden in WO II in het grootste geheim de levens van honderden piloten, parachutisten en verzetslui. Maar het hunne… ? Voor het onderdak geven aan geallieerde piloten of parachutisten kom je zonder pardon voor het vuurpeleton op de Mont Valérien. Toch werkt Mme Andrée Goubillon mee aan het ultrageheime plan ‘Sussex’, een grootschalige operatie om militaire inlichtingen te winnen over de toestand in bezet Frankrijk. Vanaf november ’43 rekruteert het ‘Bureau Central de Renseignements et d’Action (BCRA)’ meer dan 200 Franse vrijwilligers.  Ze worden in Britse trainingskampen opgeleid voor hun delicate taak. Terug gedropt achter de vijandelijke linies opereren ze vooral in het noorden van Frankrijk en in Parijs. Vanaf januari tot aan de bevrijding van Parijs in augustus 1944 verbergt Mme Goubillon hier, in de Rue Tournefort n°8, welgeteld 42 ‘Sussex’-parachutisten.  Sommigen onder hen hebben medische verzorging nodig. Onder de grootste waakzaamheid worden ze naar Dr. Jackson geloodst, hoofdchirurg van het American Hospital in Neuilly.  Tijdens WOII houdt Dr. Jackson niet …

Thuis bij de bankiersfamilie de Camondo. Kunst en tragedie, vereeuwigd in de muren van een discreet stadspaleis

Weg van het centrum, stappen we door het mooie Parc Monceau, aangelegd door Alphand, de ‘parkarchitect’ van Haussmann.  Hier voel je meteen een ander Parijs, het Parijs van de voormalige en huidige bankiersfamilies en aristocratische erfgenamen. Nu vaak discrete zetels van holdings en investeringsmaatschappijen. Eén voor één gevestigd in prachtige stadspaleizen met goud gelakt smeedwerk er omheen. Maar ook… security alom.  Wat verderop komen we in de Rue de Monceau, een van de meest intrigerende straten van Parijs. Bijna elk huisnummer heeft hier een verhaal. Picasso’s ontdekker en galerist Daniel Henry Kahnweiler opent er in 1957 zijn ‘Galerie Louise Leiris’ in een verbouwd paleis van de familie de Rothschild. Maar het meest touchante is dat achter nr. 63. We staan op het binnenplein van het Palais de Camondo, vandaag het minder bekende “Musée Nissim de Camondo”. Achter dikke muren in ‘pierre de taille’ schuilen opulente kamers vol meubels , snuisterijen en kunst uit de 18e eeuw. Het Ancien Régime werd hier vastgelegd als een bevroren tableau vivant. Een aandachtige bezoeker merkt ook enkele joodse accenten, een …

Liefde en haat, parfum en geld of het pittige kantje van Coco Chanel

In de Rue Cambon 31, in de schaduw van de Place Vendôme, betreden we met ons kleine groepje de “Ateliers Chanel”.  Hier werkt Coco het grootste deel van haar turbulente leven. Wonen doet ze  aan de overkant, in het Ritz. Ze sterft er ook, op 10 januari 1971. Omzet 2017: 10 miljard dollar In 2017 draait Chanel Inc een omzet van 9,62 miljard dollar. De winst komt uit op 1,79 miljard dollar. Een groei van 16% tegenover het vorige jaar. En dat is sinds jaren zo. Op de vraag ‘wie zijn de gelukkige eigenaars van Chanel Inc?’ krijgen wij steeds dezelfde gissingen: LVMH? Kering ? Hermès ? Neen… !  De gelukkige eigenaars van dit zeer discrete familiebedrijf zijn de broers Alain en Gérard Wertheimer, de kleinkinderen van mede-stichter Pierre Wertheimer.  Zij twee, en niemand anders. Het is vooral dank zij Alain, die in 1974 de touwtjes in handen neemt, dat het bedrijf evolueert van een parfum- en haute couturebedrijf naar een heus luxe-imperium. Met naast Chanel, ook de merken Holland & Holland (jachtgeweren), Erès (badpakken) en Bell&Ross …

Duurzaam ondernemen in … koppen snellen: de familie Sanson.

Het is begin november en er staan gele chrysanten op het familiegraf van de Sansons.Er is dus toch iemand die nog van hen houdt…?Nochtans… op het hoogtepunt van La Terreur(1794), stuurt openbaar aanklager Fouquier-Tinville, in twee weken tijd maar liefst 1306 ‘veroordeelden’ naar de guillotine. Sanson, beul van Parijs, trekt er op dat ogenblik ‘aan de touwtjes’. Zijn recorddag: 17 juni. Die dag stuurt Charles-Henry Sanson, op 24 minuten 54 klanten “ad patres”. Charles-Henry stamt uit een gerenommeerd geslacht van beulen. Gevreesd en gerespecteerd, staat de beul van Parijs boven de wet. Hij betaalt geen huurgeld en beschikt over ‘le droit de havage’: op de markten neemt hij mee wat hij denkt nodig te hebben, “à la hauteur de son appétit”. De beul is ook “Officier du Roi” en dient aangesproken als  ‘Monsieur de Paris’, een titel die overgaat van vader op zoon. Ook folteren, ‘la torture préalable à l’exécution’, behoort tot zijn missie. Zijn financiële veiligheid hangt af van de onveiligheid in de stad, want hij wordt letterlijk vergoed… ‘à la tête du client’. …