Hoofdartikel

De Prix Goncourt 2020 gaat naar…

4 min ontdekkings-tijd

Wie wordt de fiere opvolger van Jean-Paul Dubois en zijn ‘Tous les hommes n’habitent pas le monde de la même façon’

In de préselectie voor de prestigieuze Goncourt 2020 zitten nog vier kandidaten: Hervé Le Tellier met L’anomalie, Maël Renouard met L’historiographe du Royaume, Camille de Toledo met Thésée, sa vie nouvelle en Djaïli Amadou Amal met Les impatientes. Amadou Amal strijdt voor vrouwenrechten en van haar is de uitspraak: “Le premier mari de la femme c’est le diplôme.” 

Op de stoel van…

De jury van de Goncourt is eigenzinnig. De plaats van haar samenkomst op zijn minst gezegd, merkwaardig. Binnenkomen bij het restaurant Drouant in de rue Gaillon, tegenover de gelijknamige fontein, voelt als het betreden van een heiligdom. Op de eerste verdieping, in een salon met gedempt licht en een reusachtige ovalen tafel omringd door een warme, eikenhouten lambrisering, komt de jury van de Prix Goncourt samen. Al sinds 31 oktober 1914, op elke eerste dinsdag van de maand. Om 11.30 u, natuurlijk… om boeken te bespreken.

Elk lid heeft er zijn eigen stoel met gegraveerd naamplaatje. We zetten ons eens neer op die van Tahar Ben Jelloun, dan op die van Pierre Assouline. Toegegeven, het doet ons hart even sneller slaan. Edmond de Goncourt kijkt op ons neer. Een grijze statige man. In 1882 laat hij bij testament vastleggen dat het legaat van hem en zijn broer Jules, allebei schrijvers van de école naturaliste, dient aangewend te worden voor een ‘jaarlijkse prijs voor het meest verbeeldende literaire werk van het voorbije jaar’. De eerste Prix Goncourt wordt in 1903 uitgereikt. Een auteur kan de prijs maar één keer winnen. Straks zijn we dus toe aan de 118de laureaat.

De genoegens van de jury

De 10 juryleden zijn aangesteld voor het leven, net zoals de leden van de Académie Française. Bij het vertrek of overlijden, beslissen de andere negen over de nieuwe gelukkige. Want wie zou met zo’n aanstelling niet gelukkig zijn ? We laten u mee genieten in de taal van de Goncourts : ‘Quant à la carte, elle a été entièrement repensée par Philippe Mille, chef doublement étoilé aux Crayères. Unecuisine bourgeoise, mais pas ennuyeuse, résolument tournée vers l’avenir et parfaitement exécutée par Émile Cotte, ancien chef du 110 Taillevent, comme nous avons pu en juger : homard en délicates ravioles et nage de condrieu (29 €), bar à la vapeur d’agrumes (parfaitement cuit) avec cresson, caviar et pomme de terre fumés (49 €), ris de veau en fricassée, suc de syrah, champignons et ventrèche (37 €). Philippe Mille is een champagne-man. De nieuwe cuvée Drouant is dan ook een Blancs de Blancs sec, vif, pétillant, obtenu uniquement avec des raisins blancs de Champagne, die het beoordelen van boeken bevordert. 

Denk daar je persoonlijke couvert van massief zilver bij, model Louis XVI, met je eigen naam er in gegraveerd. Het tafelzilver wordt volgens aloude traditie aangeleverd door de firma Odiot aan de place de la Madeleine. Uiteraard gaan na elke zitting de couverts terug in de kluis van Drouant. Wij willen je niet op het verkeerde been zetten. Het echte genoegen van het jury-schap van de Prix Goncourt is natuurlijk het verplicht lezen van al die heerlijke boeken.

Dinsdag 10 november: D-day of niet?

Op dinsdag 10 november, valt normaal de beslissing. Maar door de confinement blijven ook de boekhandels dicht en dus komt er uitstel. Uit solidariteit en omdat hun drempels zowat gesloopt worden na de bekendmaking. Gemiddeld 400.000 winnende exemplaren gaan er over de toonbank. Dat brengt veel meer geld in het laatje dan de cheque voor de winnaar: 10 euro. Die wordt niet geïnd maar ingekaderd. 

De Goncourt juryleden zijn: voorzitter Didier Decoin. Leden: Eric-Emmanuel Schmitt, Pascal Bruckner, Paule Constant, Patrick Rambaud, Tahar Ben Jelloun, Camille Laurens, Françoise Chandernagor, Philippe Claudel en Pierre Assouline.

Zomaar binnenstappen in het salon du jury Goncourt kan niet. Maar met ons kan het wel, op onze tocht langs de rechteroever “Van Opera tot Opera” Hoewel het nu wachten is op betere tijden. Gelukkig zijn er intussen de boeken van de Prix Goncourt!