Hoofdartikel

Eiffeltoren verkocht !

3 min ontdekkings-tijd

Onwaarschijnlijk maar waar. De transactie gebeurde waar we nu staan, in het pas gerenoveerde Hotel de Crillon, aan de Place de la Concorde.  Marie Antoinette kreeg er nog pianoles en misschien daarom had Leonard Bernstein er later ook zijn vaste suite.

Maar dat staat in alle gidsen over deze plek,  dus ‘passons’.

Veel minder gekend, is dat in dit hotel de Eiffeltoren werd verkocht.

Op een dag in april 1925 nemen zes mannen plaats rond een tafel in een keurige suite op de derde verdieping van de Crillon. Vandaar hebben ze een prachtig uitzicht op de Eiffeltoren. De zes zijn er samen om een uiterst gevoelig onderwerp te bespreken: de verkoop van de toren. Vijf onder hen zijn grote schroothandelaars, de zesde is een hoge functionaris van de overheid en van de stad Parijs.  Hij heeft de handelaars uitgenodigd.

Omwille van de oplopende onderhoudskosten en de dalende belangstelling wil Parijs van zijn toren af. De overheid zal de 7.300 ton staal, de 15.000 stalen balken en de 2,5 miljoen bouten, verkopen aan de meest biedende. Alles moet evenwel uiterst geheim blijven, gezien de gevoeligheid van de materie. De verkoop zal pas publiek worden gemaakt na afronding. De offertes moeten binnen de drie dagen binnen zijn.

De vijf schroothandelaars zijn wat ze zijn: ondernemers in oud ijzer. De hoge functionaris is echter allesbehalve wat hij is.  Ondanks zijn officieel visitekaartje, vakkundig nagemaakt.  Het is niemand minder dan Victor Lustig, een beruchte meester-oplichter. Op dat moment heeft hij al heel wat slachtoffers gemaakt, vooral onder rijke passagiers op transatlantische pakketboten. Nu is hij terug in Parijs en leest in de krant over de ‘steeds duurder wordende Eiffeltoren’.  Dat inspireert hem tot zijn coup.

Victor Lustig is niet enkel een gewiekste vos, hij is ook een fijne psycholoog. Uit de vijf biedingen weerhoudt hij niet de hoogste, maar diegene die is ingediend door de man met het zwakste karakter: André Poisson.Lustig maakt hem wijs dat hij de uitverkorene is.

Maar… op het laatste ogenblik begint André Poisson te twijfelen omwille van al die geheimzinnigheid.

Hij vraagt aan Lustig of hij wel degelijk een ‘fonctionnaire du gouvernement’  is ?  “Bien sûr que oui !”  legt Lustig uit en trekt zijn ultieme kaart: “zoals u weet, Monsieur Poisson, hebben wij ambtenaren slechts een bescheiden wedde. U zult begrijpen dat ik, om u de order toe te kennen, een enveloppe onder tafel moet vragen…  ”.

Dan gaat het snel. Omdat Lustig smeergeld vraagt, is de schroothandelaar er nu echt van overtuigd dat het om een ambtenaar gaat.  Poisson overhandigt kort daarop het smeergeld, samen met de koopsom. Een uur later zit Victor Lustig via de Gare de l’Est al op de trein naar Wenen.

André Poisson heeft nooit een klacht ingediend uit grote schaamte.  De hele affaire is aan het licht gekomen door toedoen van Lustig zelf.  Na zijn eerste succes wou hij de truuk nog eens overdoen.

Toen werd hij wel ontmaskerd. Dan raken we zijn spoor bijster. Wel is geweten dat hij nadien terug naar Amerika is gevlucht.  In 1935 wordt hij daar voor vele andere delicten aangehouden en opgesloten in Alcatraz, San Francisco. Hij sterft er in 1947 aan een longontsteking. Achter ijzeren staven … die hem ongetwijfeld deden denken aan ‘zijn’ Eiffeltoren !

Genieten van meer ongekende verhalen op de plaats delict ? Wandel dan mee op onze route “Van Opera tot Opera”, een heerlijke en intrigerende ontdekking van de Rive Droite!

(KLIK HIER EN GA TERUG NAAR OVERZICHT : PARIJS LEEFT – DEEL 1)