Hoofdartikel

Emily ou Eddy ?

6 min ontdekkings-tijd

Door de Corona lockdown werd voor velen de ontdekkingsreis naar Parijs er eentje op Netflix. Zo vertoef je – al is het dan alleen in je hoofd – toch even in de lichtstad. 

Twee tips:

Emily in Paris

is met serie 1 en een aangekondigde serie 2, al meteen trendy in Vlaanderen. In 10 afleveringen van een halfuur volg je de marketing-amoureuze-verwonderende avonturen van de uit Amerika ingevlogen Emily, “Je ne parle pas français”, bij het pr-bureau Savoir aan de place de Valois. Je ziet honderd keer de Eiffeltoren vanuit zowat elk perspectief, je scootert met Emily langs de Seine, en de cliché beelden van de baguette, de lange lunches en de seksobsessies van de Parijzenaars vliegen je rond de oren. Vanuit haar kamer, in een Haussmanniaans gebouw op de place de l’Estrapade, ziet ze het restaurant “Les deux Compères”. Het is het tijdelijke film-uithangbord voor “Terra Nera”, het terras waar wij ons voor de confinement graag neervlijden voor een “Linguine alle vongole”. 

“Emily in Paris” koos duidelijk het decor van de Parijse grandeur: toprestaurant le Grand Véfour, met Chinese vriendin Mindy op een bankje in Le Jardin du Palais- Royal, Le Ralph’s met de Louvre mecenas, de Eiffeltoren vanuit Le Café de l’Homme, op de trappen van de Opera Garnier…en natuurlijk ook Café de Flore. Emily als Amerikaanse fashionista in Parijs. Ach, waarom ook niet ? 

The Eddy en de Parijse jazztraditie

Van een ander kaliber is “The Eddy”, een reeks van acht afleveringen waar je diep onbekend Parijs induikt, spek voor onze bek dus. Het verhaal van de “fictieve” jazzclub speelt in het noordoosten van Parijs, midden een Maghreb gekleurd stadsdeel, de filmlocatie ligt op twee stappen van de métro Daumesnil. Het schetst een perfect beeld van een gemeenschap die met vallen en opstaan opbokst doorheen het leven. Het verhaal zelf, rond de jazzclub van hoofdpersonage Elliot Udo, is een mix van liefdesaffaires, moord, een drugsmaffia, een coming of age probleem, maar vooral van het tumultueuze leven van een schitterende jazzband. Een serie waar de muziek alle ruimte krijgt. Hier dus geen Eiffeltoren of Notre-Dame maar smoezelige HLM-blokken, gefilmd in Bobigny, en het leven in de schaduw van de Périphérique. Maar wel topmuziek.

Een lange jazztraditie

The Eddy komt niet zomaar uit de Parijse lucht gevallen. De reeks vaart verder op de lange jazztraditie in Parijs.  De eerste WO brengt Amerikaanse troepen naar Frankrijk en met hen een eerste toestroom van zwarte muzikanten uit het zuiden die met de militaire bands de moraal van de troepen hoog houden. Hun stijl is nieuw en swingend. Na de oorlog blijven er honderden hangen in Frankrijk en Parijs. De Amerikaanse raciale spanningen staan in schril contrast met de welkome wereld in Parijs. Vanaf de jaren twintig zoeken steeds meer zwarte muzikanten zoals Louis Armstrong, Kenny Clarke, Dexter Gordon en Sidney Bechet voor lange of korte tijd de lichtstad op.

The Eddy vond inspiratie bij “ le Caveau de la Huchette”, in de rue de la Huchette,  de langst draaiende club gevestigd in een gebouw met geschiedenis teruggaand tot de Franse Revolutie, toen bekend als “Le Caveau de la Terreur” . Met dit interieur en de rokerige sfeer ging regisseur Damien Chazelle ( zie ook La la Land) aan de slag.

Boeiend dit bruisende onbekend Parijs en vooral ook de prachtige muziek van Glen Ballard met veel referenties naar Miles Davis, Charlie Parker, Keith Jarrett, afro en Cubaanse klanken, kortom een melting pot zoals Parijs zelf, en meteen de perfecte sound voor een tocht door Parijs. 

Ontdek na Emily en Eddy ook de echte Parijse wereld van variété, jazz en migratie op één van onze routes door Parijs, via deze blog en vergeet ook onze dagelijkse Instagram niet te volgen.

Foto’s : met dank aan Netflix

EXTRA TIP !

November 2015 – November 2020: 5 jaar later : Fluctuat nec Mergitur”

Wie werkelijk van Parijs houdt moet ook deze driedelige reeks uit 2018 zien. Door de camera van de gebroeders Jules en Gédeon Naudet zie je terug de aanslagen van 13 november.  In deze fascinerende en ontroerende filmdocumentaire vertellen brandweerlieden, politieagenten, overlevenden, dokters en ooggetuigen wat we nog nooit hoorden en zagen: de binnenkant van de feiten. Nieuwe beelden, verrijkt met infografie en tijdschema’s, objectiveren een erg emotioneel gebeuren. Zo zien we oa de gijzelaars in
de Bataclan, bedreigd door terroristen, de Kalachnikov in de ene hand, de andere aan de ontstekingsknop van de bommengordel. Toch is er nooit sensatie, wordt het nooit melig, noch belerend. 
“Fluctuat nec Mergitur” is de slogan op het wapenschild van Parijs. “Il est battu par les flots mais ne sombre pas”.  Of vrij vertaald: “geschud door de golven maar nooit ondergaand”. Ook dat is Parijs.