Hoofdartikel

Paris s’éveille

8 min ontdekkings-tijd

Eindelijk terug in Parijs treffen we geen slapende stad aan. Grote verkeersaders als de nu autovrije rue de Rivoli doen wat vreemd aan zonder het eeuwige getoeter, maar op de pleinen, de avenues en boulevards bruist het leven opnieuw en zitten de terrassen vol. Sinds ons laatste bezoek legden vier grote renovaties hun échafaudages af. We gingen kijken voor u. En tenslotte: ook uit Gent komt bijzonder nieuws over Parijs.

Paus Pinault in levende lijve

De Bourse de Commerce staat er terug in vol ornaat en neemt heel haar omgeving mee in een opwaartse beweging. De rue de Viarmes, die met haar zuilenrij het ronde gebouw omarmt, deelde mee in de gunsten. Ze straalt. Dat is te danken aan Francois Pinault, mecenas en topman van de luxegroep Kering. Op vrijdag 24 juni omstreeks 11 uur rijden twee kleine auto’s behoedzaam het plein voor de ingang op. Tussenin een zwarte Audi A8. Na enkele veiligheidsagenten stapt – voor onze ogen –  kunstpaus François Pinault (le père) uit. Lichtgebogen, in blauw pak en op witte sneakers eeuwig jong, schrijdt hij druk bellend, zijn Pinault Collection binnen. Wat hij hier aan Parijs schenkt, is van een zeldzame schoonheid. Een unieke collectie hedendaagse kunst binnen een herboren gebouw. 

De barmhartige samaritaan, Bernard Arnault  

We waren er al de dag na de officiële opening door President Macron en de fiere eigenaar Bernard Arnault, die andere kunstpaus en topman van de luxegroep LVMH. Zestien jaar bleef La Samaritaine, het grootste deels art-nouveau en deels art- decogebouw van Parijs, op slot. Tot deze rivaal van François Pinault het reusachtige pand kocht en renoveerde. Het resultaat is ronduit verbluffend. Al even verbluffend, maar minder gekend, zijn de cijfers die Arnault noemt in zijn interview met Le Figaro: naast grote bouwbedrijven hebben ook 280 artisanale Franse ondernemingen aan de renovatie meegewerkt. Die draagt een prijskaartje van 750 miljoen euro. “Dat verdien je misschien niet terug” zegt Arnault “Maar ik zie het ook als een geste de solidarité.” Het hele project met winkels, hotel, restaurants, 90 sociale woningen en een crèche, verschaft werk aan 3.000 personen in het centrum van de stad. Die hadden op de openingsdag de handen vol: bij sluiting om 20 uur stond de teller op 37.000 klanten.

Au Nègre Joyeux

Wie de geschiedenis van een stad begrijpt geniet er dubbel van, geloven wij.  Dat hebben ze in Parijs goed begrepen met het geheel vernieuwde Musée Carnavalet. Het Parijse stadsmuseum opende na vier jaar grondige restauratie, terug zijn deuren. In grandeur. Een eerste zaal vol originele enseignes brengt ons in de sfeer, maar we zijn nog maar de tweede zaal binnen of daar begroet ons Au Nègre Joyeux,. Althans de illustratie. Het opschrift is – zo heeft het stadsbestuur beslist – verbannen van zijn gevel op de place de la Contrescarpe en ook hier niet weerhouden. Samen met andere uithangborden die eveneens door de controverse over het kolonialisme uit het straatbeeld werden weggehaald. De link naar de geschiedenis en de plek moet je nu helaas zelf leggen. Een verarming voor Parijs, vinden we. 

Verder ontsluit Carnavalet een rijkdom van intrigerende voorwerpen, documenten en illustraties. De hele geschiedenis van het dagdagelijkse stadsleven slurp je hier op als een soupe à l’oignon aan les Halles.. 

Hôtel de la Marine, de Shurgard van de koning

Dat de Garde-Meuble de la Couronne zo royaal gehuisvest was, raadden we nooit toen we het Hôtel de la Marine binnen stapten. Dit prachtige paleis aan de Place de la Concorde is het spiegelbeeld van dat aan de overkant van de rue Royale, waar de Automobile Club de France en het Hôtel Crillon gevestigd zijn. De laurieren op binnenplein van witgele kalksteen lokken je naar binnen. Boven de tweede cour zorgt een betoverende koepel in iets wat lijkt op glas- en metaalscherven voor schaduw. Voor het eerste sinds de Franse Revolutie wordt deze parel aan het publiek getoond. Gewapend met een hoofdtelefoon luisteren we naar Monsieur Thierry de Ville-d’Avray, ‘meubelmanager’ van de Franse kroon, die ons langs pronkerige salons, nog gedekte tafels, intieme vertrekken, de bibliotheek met Voltaire en Rousseau, monumentale ontvangstzalen, en honderden luchters leidt. Het hoogtepunt van het bezoek is het bordes achter de zuilen van de gevel die uitgeeft op de place de la Concorde. Een nieuw petit Versailles in het hart van de stad.

Paris s’éveille

Staan nog in de steigers: de nieuwe ‘Ateliers Chanel’ in de rue Cambon achter het Ritz, Cartier in de rue de la Paix waar een prachtig geschilderde fakegevel de stellingen verstopt en het grote Hôtel du Louvre. Allen willen klaar zijn tegen de Olympische Spelen van 2024. Het is de veerkracht van de Parijzenaars die, na een belegering door de pandemie, de stad doet herleven. Het décor waarin dit kan, helpt.

Ontdek mee deze nieuwe parels op onze route Van Opera tot Opera, een eigenzinnige verkenning van de Rechteroever.

Gent-Parijs

‘De ziel van Parijs – Bijzondere mensen, plekken en geschiedenissen’ door Dirk Velghe bij Uitgeverij Hannibal Books, vanaf eind september in de boekhandel.

Op dit ogenblik legt Dirk de laatste hand aan zijn boek ‘De ziel van Parijs – Bijzondere mensen, plekken en geschiedenissen’ dat eind september bij Uitgeverij Hannibal Books verschijnt. 500 Pagina’s heerlijk leesgenot, verpakt in een hardcover met lint, met vooraan een historisch overzicht van de bestuurlijke inrichting van Frankrijk en achteraan voetnoten, namenindex en bibliografie.

Herman Van Rompuy, Ere-voorzitter van de Raad van Europa en Minister van Staat, die de verhalen vooraf kon lezen, schrijft daarover:

“De weelde van weetjes en eruditie maken het Parijs van Dirk Velghe magisch. Zelfs de tragiek lijkt er lichter. Wie nog niet van Parijs houdt, valt ervoor na het lezen van dit boek. ‘Ich bin ein Pariser’ zou Kennedy gezegd hebben.”