All posts tagged: Van Austerlitz tot Gainsbourg

Een nachtje onder het ex-dak van de Abwehr ?

Eindelijk ! De “Lutetia”, het enige ‘palace hotel’ op de linkeroever, is sinds 12 juli terug open.En hoe! Om de “histoire héroïque” die dit icoon uitademt zelf opnieuw te proeven, drinken we er een in de eclectische Bar Joséphine en geven onze ogen de kost: waw, het Lutetia schittert opnieuw ! Misschien net zoals toen, voor kerstmis 1910. Op de Boulevard Raspail knipt een fiere Aristide Boucicaut, ook eigenaar van Le Bon Marché, het feestlint door en de glorieuze “Belle Epoque” verwelkomt een nieuw paleis met 233 kamers. Goed voorzien cliënteel van overal te lande zijn de eerste gasten. Het Lutetia is dan ook niet zomaar een ‘gebouw’. Boucicaut vertrouwt de opdracht toe aan de architecten Henri Taurin en Louis-Charles Boilau. Deze laatste kennen we ook van Le Palais Chaillot. Het moet immers top zijn. Ze ontwerpen een art déco parel, bouwen met nieuwe materialen als staal en glas en hun “hotel de luxe” gaat als een nieuw oceaanschip voor anker op de mondaine Boulevard.Daar zijn de gasten al: James Joyce, Picasso, Peggy Guggenheim, Joséphine Baker, Antoine de Saint-Exupéry … …

SERGE GAINSBOURG: Een levenswandeling doorheen Parijs

Een veelschrijver, een vuilschrijver, een prominente  provocateur, een grensverlegger… hoe je hem ook wil vatten het komt steeds neer op een gevuld onstuimig leven. Een leven met als decor Parijs. Zijn Parijs en zijn femmes de Paris. 2 april 1928: geboren als Lucien Ginsburg in Parijs in een Joods gezin,  gevlucht uit Oekraïne na de Russische revolutie. Parijs wordt zijn stad vanaf zijn geboorte, nu 90 jaar geleden,  tot zijn dood. De muzikaal artistieke achtergrond van de familie zit in zijn “genen” .Als  schilder, muzikant duikt hij op in de Parijse l’Ecole des Beaux Arts ( zie onze linkeroever route) . Een groot succes is dit niet voor de onrustige “Serge” en in 1954 zien we hem, naast zijn vader, als pianist optreden in oa het Cabaret Madame Arthur (XVIII arr).  Parijser kan het niet. Rue de Verneuil In 1962 duikt de Rue de Verneuil ( Saint Germain des Prés) voor het eerst op in zijn leven. Hij is er op n°33 te gast bij Juliette Gréco, een eerste muze. Vanaf 1969 tot zijn dood …

De Grote Moskee van Parijs verbergt nog Grotere verhalen!

Kerken en synagogen maken sinds lang deel uit van het cultuurhistorische beeld van vele Europese steden. Stilaan kwamen daar ook de moskeeën bij. Maar zelden even toonaangevend of in het oog springend zoals de Grote Moskee van Parijs. We zijn al in zuiderse stemming door de geurige bloesems in de Jardin des Plantes en nu zien we voor ons ook nog een drieëndertig meter hoge minaret opduiken. Is dit Parijs, of een luchtspiegeling uit Marrakech of Fez ? Nee, dit is de bijna 100 jaar oude Grote Moskee van Parijs. Bijna 100 jaar, dat is 1918. Het einde van de eerste wereldoorlog, waarin meer dan 70.000 muzelmannen het leven laten. Onder andere bij de slag van Verdun. Ze worden “geïmporteerd” uit de voormalige Franse koloniën Senegal, Tunesië, Marokko en andere. Onvoorbereid, slecht gekleed en bijna ongewapend worden ze mee de strijd ingestuurd met La Grande Armée Française. Resultaat: een moordend ‘disaster’. Nadien ook wroeging en deemoed bij de politieke overheden. In 1920 besluit de Franse regering om ter nagedachtenis van die duizenden slachtoffers een grote moskee …

Woody Allen, Bourvil en het mooiste koorhek ter wereld

Alle drie houden ze verband met de bijzondere kerk van Saint-Etienne-du-Mont. Op het parvis voor de kerk draaide Woody Allen zijn ‘Midnight in Paris’ met oa Marion Cotillard, Owen Wilson en Carla Bruni. Ook de beroemde scène uit Le Corniaud, waarin Louis de Funès met zijn cadillac de deux cheveaux van Bourvil aan flarden rijdt, is opgenomen tegenover de ingang van deze kerk. Maar het meest bijzondere is een architecturale parel binnenin: het door Laurent de la Hire ontworpen en volledig uit steen gebeeldhouwde koorhek uit 1530-1535. ‘De toute beauté’! Geniet er van op onze Rive Gauche wandeling “Van Austerlitz tot Gainsbourg”.

Loop voor je leven !

Dit is de eerste reactie bij iedereen die, in de Jardin des Plantes, de deur van de ‘Paléonthologie’-zaal openduwt: tientallen skeletten van wolven, honden, jakhalzen, vossen, hyena’s en andere fijne dieren staan klaar om achter je aan te hollen. Een fantastische plek, heerlijk ouderwets maar ongemeen interessant.  Ontdek het op onze route ” Van Austerlitz tot Gainsbourg“. 

Een link tussen de winkel voor kleuren en Dries Van Noten ?

Nadat je ongeveer aan het einde bent van je flanneren langs de lange groene sliert Bouquinistes langs de linker kade van de Seine, bereik je de Quai Malaquais. Velen hebben wellicht al vroeger afgehaakt of wandelden iets eerder terug via de Pont des Arts naar het Louvre of de Tuileries . Een tip: bij je volgende bezoek aan Parijs moet je wat verder doorstappen ,er volgen mooie ontdekkingen op de grens van het VI en VII arrondissement.  We starten met een bekende Vlaming. Wereldburger Dries Van Noten opende, net voorbij de Pont des Arts ,10 jaar terug op 23 jan 2007 zijn  eerste Parijse boetiek. Op n° 7 van de Quai Malaquais vind je zijn “Boutique Femme” en wat verder op n° 9 opende hij een tijdje later een “Boutique Homme”. In twee prestigieuze panden, waarvan één een voormalige boekhandel, met een pak geschiedenis achter de kiezen, kun je terecht voor een “installatie” waar mode, interieur, art, literatuur…mekaar perfect vinden. Het gehele ontwerp en uitvoering was in handen van de eigenzinnige Gert Voorjans, een Vlaming die furore maakt als interieur designer in Hong Kong, NY, Madrid. Deze pracht locaties liggen op de grens van Saint-Germain, we zitten er midden in het kunstenkwartier, vol galerijen, antiquairs en op tien stappen van de Ecole des Beaux–Arts . Een bewuste keuze zegt Dries van Noten: “C’est le contraste des galleries qui est fantastique,ici. On passe d’une …

De cultureelste m² van Parijs

Wandelend doorheen de rue Bonaparte en langs de quai Malaquais, in volle Saint-Germain-des-Prés, loop je rond een terrein van meer dan 2 ha. Twee hectare vol artistieke geschiedenis. Hier huist de “Ecole des Beaux-Arts”. Immens niet alleen als gebouw, weet dat hier Edgard Degas, Ingres, Delacroix, Matisse, Seurat, Renoir, Braque ..en zovele andere “toppers” aan het werk waren. 2017 is een feestjaar voor de “school”: 200 jaar geleden begon hier een groot bouwproject. Rond bestaande gebouwen als de mooie “Eglise des Petits Augustins”, werd tientallen jaren gebouwd  op het ritme van het succes van het instituut. Een school als historisch ijkpunt voor vele grote “culturele debatten” tussen kunstcritici, kunstenaars, Salons en jury’s. Ingres verrast In het grote amfitheater en aula schilderde Paul Delaroche als een continuüm een artistieke geschiedenis startend bij de Grieken, over da Vinci, Michelangelo,Velasquez, Van Dijck tot ”modern” Parijs,en enkele tientallen meters verder was de grote Ingres, gestart als classicist met monumentale werken, in tweestrijd en zette de toon naar de “Moderne kunst”, o.a.zijn “Turkish bath” uit 1882 verstomde zijn entourage. Refusé …

1937: Parijs en Guernica ,Picasso en Masereel

Enkele jaren terug liepen we door Guernica, de Baskische stad waar de bron ligt van de “autonomie” -beweging van de Basken, gesymboliseerd door hun eeuwenoude “Arbre de Guernica”, waar onder reeds in de 14de eeuw over hun “vrijheden” werd gesproken. Dit vrijheidsstreven en de felle Spaanse Burgeroorlog waren het motief voor het drie uur durend bombardement van het stadje op 26 april 1937 “de la tarde”.De operatie “Rügen”,een koele wraakneming,op willekeurige burgerslachtoffers door Duitse en Italiaanse bommenwerpers, honderden doden, duizenden gekwetsten.   28 april 1937, Parijs, Pablo Picasso neemt L’Humanité, de communistische krant, ter hand en leest: “mille bombes incendiaires lances per les avions de Hitler et Mussolini réduisent en cendres la ville de Guernica”. Hij is geschokt, razend en ook stil. In januari 1937, kreeg hij de opdracht van de “Spaanse Republikeinse regering” om voor het paviljoen van de Wereldtentoonstelling te Parijs een werk te maken. Zijn grote woede zet er hem toe aan op 1 mei 1937 bij de kunsthandelaar Casteluccho een doek van 3m50 op 7m76 te bestellen. Het doek kan amper …

Belmondo kruist onze wegen

“Raf en Dirk namen ons mee op ontdekking van de linkeroever, die op vele plekken eerder aanvoelt als een dorp, dan een wereldstad. Bijvoorbeeld onder de kerktoren van Saint Germain des Prés, waar op de hoek met de Rue Bonaparte Jean Paul Sartre woonde (hij overleefde er blijkbaar 2 bomaanslagen door de OAS) en waar hij gewoon de Boulevard over stak om een hapje te eten in zijn stamcafé, Brasserie Lipp. ‘Ga er eens de choucroute proeven’, tipten Raf en Dirk enthousiast. Ook deze tip bleek ook een voltreffer : ’s anderendaags schoven wij met de vrienden aan, in het nog steeds charismatische gezelschap van niemand minder dan… Jean Paul Belmondo !” Bernard Tuypens, Zaakvoerder Oranjeberg Vastgoed